No sé si te odio o te amo. Supongo que te dará un poco igual. Siempre has sido un caprichoso. La ley del mínimo esfuerzo. Pensabas que mostrando tu talento con cuentagotas ya cumplías, que ya hacías feliz a mucha gente.
Pero olvidaste los sueños y las mentes imaginarias de los niños, que soñaban con regatear a todos los defensas que se cruzaban en tu camino, para luego plantarte delante del portero y con un golpe sutil, perforar la red y así poder levantar juntos la copa. No sabes la infinidad de sueños en los que has sido tú el protagonista, y que ahora has roto. Y creo que aún no te has dado cuenta.
Eres el único gladiador que ha conseguido ser admirado por centenares de romanos con sólo alzar al cielo tu dedo índice para celebrar tus innumerables goles. Naciste para comerte el mundo, pero pronto te empachaste; y el mundo, pedacito a pedacito, fue comiéndote a ti, hasta dejarte delgado, sólo con huesos y sin alma. Y creo que aún no te has dado cuenta.
Tus orígenes son la pobreza, las calles, un balón vetusto y muchos sueños por cumplir. Pero te has vuelto cínico demasiado pronto. Y eso que eras buena persona, y siempre lo seguirás siendo; pero tu mismo, querido genio, te has destronado de tu trono. Y creo que aún no te has dado cuenta.
Cualquier paso que dabas era imitado por todo el mundo. Hasta los rivales te amaban. Era un lujo verte jugar. El defensa sólo deseaba que lo driblaras con tu diabólica bicicleta o con un sutil caño. Y el arquero, cuando te acercabas peligrosamente, sólo quería ser el primero en recoger el balón de las mallas, y besarlo, y guardarlo en su salón como si fuese la reliquia de un santo. Y creo que aún no te has dado cuenta.
Lo has ganado todo y has marcado los goles más inverosímiles. Tu biografía supera a todos los grandes de tu oficio. Pero ya no te queda nada, y no pasarás a la historia. Ahora, todo el mundo lo sabe: a tus goles les faltaba pasión, alma, samba, como dirían en tu país. Y creo que aún no te has dado cuenta.
Querido Ronnie, conseguir la felicidad era una empresa fácil para ti. Pero has preferido quedarte en la mediocridad. Podías haber volado con los ángeles, pero preferiste mantenerte entre los cerdos. Ya no veremos nunca más niños imitando tu flequillo, llevando tus botas, o peléandose a patadas con sus compañeros para llevar tu número en su camiseta. Y creo que aún no te has dado cuenta.
¿Con qué sueñas ahora? ¿Puedes soñar, aún? ¿Te atreverás a sonreír?
Querido Ronnie, hoy te escribo esta carta que nunca leerás, pero me ha salido de mi corazón herido. Un sinfín de caprichos te han destronado de tu reino, de tu lugar en la historia y en los corazones de las personas. Quizá este es el drama de los genios: fríos, distantes, caprichosos y cínicos. Y creo que aún no te has dado cuenta.
No llegarás a ser un héroe, porque un genio destronado jamás podrá serlo. Esta carta abierta es para despedirme de ti, y desearte suerte allá donde vayas a proseguir tus hazañas. Pero que sepas, Ronnie, que no conseguirás la gloria. Y creo que aún no te has dado cuenta.
Ahora lloro. Pero son lágrimas derramadas por tí, por tu destino. No sé si te odio o te amo. Y creo que aún no te has dado cuenta.



Hola Jaume:
Me has dejado de una pieza, porque hubo un tiempo en que me gustaba el fútbol. Ese tiempo pasó, quizá porque mis genios se destronaron y dejaron de parecerme ídolos.
Ojalá todos nos apliquemos la lección, porque en mayor o menor medida somos genios para alguien. Y este alguien no querrá que nos destronemos.
Enhorabuena por el post.
PD: Intentaré mover algún hilo para que llegue a su destinatario.
Gracias Marc!!!
Espero que tus intentos por hacer llegar la carta a su destinatario sean fructíferos. (ahora es cuando hechamos de menos que Àlex no esté en Milán estudiando…)
Yo también creo que hoy quedan pocos genios futbolísticos, y los que quedan, se van retirando o se destronan…
Pero como dices tú, debemos procurar no destronarnos, porque somos genios para alguien.
Me anima que ahora no te guste el fútbol pero seas capaz de poder leer el blog. Mucha gente me dice lo mismo, “ah, un blog de fútbol…yo paso”…pero nosotros, como intentamos demostrar, queremos ir más allá del fútbol.
Ahora sólo queda que lo vayas difundiendo por ahí.
Un abrazo y nos vemos pronto…
Echamos de menos va sin h jaume!!!! cuando aprenderás!!! me martiriza la ortografía…
Que grandes líneas…la verdad que un rey sin su corona…se la quitaron tras su primera temporada en Camp Barça, desde ese año, 98-99 si no me equivoco, Ronaldo ha sido un quiero y no puedo…y en estos últimos años…un no quiero y no puedo.
www.elrevulsivo.com sigue su extensión, haré todo lo posible porque la gente pueda disfrutar de las letras de mi amigo Jaume…
un saludo
(móvil es con “v”…pequeños fallos técnicos que no reducen la calidad de tus escritos; escribir en una lengua extranjera tiene sus dificultades…
Gracias pasky, siempre nos irá bien tu ayuda!!!! me memorizo lo de móvil…
Hola Jaume:
Després d’una dura classe de socials, m’he dirigit a elrevulsivo i com sempre no defraude, et felicito per la fidel caricatura escrita que fas ddel Gordito. Clarament en això de l’escritptura tens un do, i veig que li treus profit, tan de bó fossis tant àgil i preciosista amb la pilota als peus (la veritat és que una mica ja ho ets). T’espero en el proper futbito.
Molts records i gràcies per proporcinar-nos aquests moments de lectura futbolística de classe.
Jaume, la veritat és que no me lleguit mai els teus textos però ara si que ho faré, no sé perquè me posat a llegir aquest del futbolitis i m’ha encantat! posu emfacis a una frase que has dit i m’ha fet bastanta gràcia “Quizá este es el drama de los genios: fríos, distantes, caprichosos y cínicos.” la veritat és que tens bastanta raó, las clavat!
Ens veiem d’aquí poc.
Pep Arxer, el teu germà i amic.Y creo que aún no te has dado cuenta.
Pepe o pep, primer de tot, molt bones les cuixes de pollastre d’ahir. Segon, moltes gràcies, al final has llegit els articles del teu germanet!!! (ara, només has de donar a conèixer el meu blog) i per últim, m’agrada que estiguis d’acord amb això del drama dels genis…
a i per cert, sí que me he dado cuenta que ets el meu germà i amic!!!
Ens veiem al pis!!!
Jaume!!Mira que tu saps que no m’agrada el fútbol…però he reconèixer que u fas bé……et visitaré més…
un petó gitanu!!!
Gràcies Núria,
de moment, tens més articles en la reserva per anar llegint. El presas també escriu bastant bé, així que en pots llegir alguns dels seus.
Ah, m’encanta que em llegeixis més sovint, però també dóna a conèixer el blog…
un petonet molt fort (no et poso germaneta, perquè sinó queda massa familar aquest blog…)